Αντι…σιωπητικά!!! της Χρυσής Εμμανουηλίδου

20-87294-women

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Η ιστορία της 8ης Μαρτίου

Ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα η σημερινή. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

87294g-iwwx01-300x200

Ιστορία της 8ης Μαρτίου
Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.
Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα, όμως, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών.

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους.
Το 1908 παρέλασαν 15.000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.
Η Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε για πρώτη φορά από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου 1909. Ο εορτασμός της καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η φεμινίστρια Alexandra Kollontai έπεισε τον Λένιν να επισημοποιήσει τη γιορτή στη Σοβιετική Ένωση, όμως μέχρι το 1965 αυτή παρέμεινε γιορτή των εργατών.
Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος το 1960 αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.
Στις μέρες μας, όμως, σε πολλές χώρες η ημέρα αυτή έχει χάσει το πολιτικό της μήνυμα: Αφενός εμπορευματοποιήθηκε και αφετέρου εκλήφθηκε ως ευκαιρία για να εκφράσουν οι άνδρες την αγάπη τους στις γυναίκες, όπως κατά την Ημέρα της Μητέρας και του Αγίου Βαλεντίνου.
Ωστόσο, περιστατικά που σημειώνονται με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας τη Γυναίκας, αποδεικνύουν την ανάγκη προβολής και τίμησης, αν μη τι άλλο, των αγώνων των γυναικών. Στην Τεχεράνη στις 4 Μαρτίου 2007, η αστυνομία ξυλοφόρτωσε χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που σχεδίαζαν συλλαλητήριο για τον εορτασμό της ημέρας. Οι δεκάδες γυναίκες που συνελήφθησαν κρατήθηκαν για μέρες στην απομόνωση. Οι ακτιβίστριες Shadi Sadr και Mahbubeh Abbasgholizadeh αφέθηκαν ελεύθερες μετά από δεκαπέντε μέρες απεργία πείνας.

 

Δε θέλω λουλούδια και σοκολάτες, θέλω ισότητα και αγώνα   

 

Η ημέρα της γυναίκας έχει μεταμορφωθεί σε ακριβώς αυτό που δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι: έναν ύμνο στη γυναικεία υπηρεσία, τη γυναίκα μάνα που προσφέρει, τη γυναίκα κόρη που φροντίζει, τη γυναίκα σύζυγο που μαγειρεύει και ξεσκονίζει και μιας και σήμερα είναι η ημέρα της θα πάρει κι ένα φιλί παραπάνω και θα νιώσει άνθρωπος.

Είναι η μέρα που ο άνδρας μιλάει για το γυναικείο φύλο ως το απόγειο της ομορφιάς, ως το άρωμα της ζωής, το κερασάκι στην τούρτα, το δώρο της φύσης προς τον άνδρα που με τη σειρά του συμβολίζει τη δύναμη και την τόλμη. Είναι άλλη μια μέρα που η γυναίκα τα δέχεται αυτά μέσα στην αυτονόητη ανάγκη της να αισθανθεί σημαντική σε ένα περιβάλλον που ποτέ δεν την παρότρυνε στον αγώνα προς όποια ουσιαστική σημαντικότητα.

Δε θέλω αγκαλιές, ούτε λουλούδια και σοκολάτες. Θέλω οι παντρεμένες γυναίκες να μην είναι δούλες και κυρές, θέλω οι ανύπαντρες να μην είναι “γεροντοκόρες”, θέλω οι παρθένες να μην είναι ξενέρωτες και αυτές που αγαπούν το σεξ να μην είναι τσούλες.

Θέλω να μη φοράω κραγιόν στο χώρο εργασίας μου χωρίς να χρειάζεται να δίνω εξηγήσεις σε έναν εργοδότη που θεωρεί το άβαφτο πρόσωπό μου έλλειψη επαγγελματικότητας, θέλω να παίρνω το τρένο το βράδυ χωρίς να αλλάζω βαγόνι όταν το δικό μου έχει αδειάσει. Θέλω εκείνο το κορίτσι που είχαμε στην τάξη και όλοι σχολιάζαμε κρυφά για τα ρούχα της να μάθει πως μπορεί να φοράει ό,τι θέλει. Θα ήθελα οι καθηγητές να μας είχαν βάλει στη θέση μας αντί να συμφωνήσουν κι εκείνοι πως “ντύνεται πρόστυχα”.

Δε θέλω να είμαι το ωραίο φύλο. Δε θέλω η γνώμη μου για την ομορφιά να καθορίζεται από άντρες. Θέλω να μην πληρώ τις προϋποθέσεις μιας ομορφιάς που αλλάζει συνεχώς απαιτήσεις και πρότυπα, και να μην χρειάζεται να δίνω λόγο για αυτό. Θέλω να μου μιλάνε όταν έχουν κάτι να μου πουν, όχι όταν πιστεύουν ότι με ενδιαφέρει σίγουρα να ακούσω άλλο ένα “γεια σου ομορφούλα” στη μία το βράδυ ενώ γυρίζω σπίτι μόνη μου.

Θέλω όλοι οι άντρες που σήμερα πιστεύουν ακράδαντα πως ξέρουν τι θέλουν οι γυναίκες, ή το πόσο «τρελές» είναι, ή το πόσο θα γοητευτούν από λουλούδια και αρκουδάκια, να καθίσουν κάτω και να ακούσουν. Να πάψουν να βλέπουν τις γυναίκες σαν τρόπαια, σαν πριγκίπισσες σε πύργο, σαν ευαίσθητο είδος που χρήζει προστασίας, και να κάνουν τον εγωισμό τους ένα βήμα πίσω και να μείνουν κι εκείνοι εκεί. Να μιλούν στις κόρες τους με σεβασμό για το γυναικείο φύλο και να σκέφτονται διπλά και τρίδιπλα προτού αναπαράγουν άλλο ένα αστείο βιασμού ή σεξισμού.

Να σκεφτούν τα κορίτσια που μεγαλώνουν πεπεισμένα πως τα αγόρια οδηγούν καλύτερα και πως είναι καλύτερα στα μαθηματικά. Τα κορίτσια που έχουν την ανάγκη να πουν “δεν είμαι σαν τα άλλα κορίτσια εγώ” για να δικαιολογήσουν την ωριμότητα ή την ευφυία τους. Την βαθιά ριζωμένη πεποίθηση πως το να είσαι κορίτσι σημαίνει πράγματι να είσαι ανόητη.

Όχι, δεν θέλω τα δώρα σου. Θέλω την αλληλεγγύη σου, θέλω προτού βιαστείς να δηλώσεις πως ο φεμινισμός είναι άχρηστος να σκεφτείς πως κάποιοι αγώνες είναι σαφώς “άχρηστοι” για την επικρατούσα πλειοψηφία την οποία ο αγώνας δεν αφορά, αφού έχει ήδη κατακτήσει για πάρτη της τα προνόμια που η μειονότητα διεκδικεί.

Δε θέλω να είναι σήμερα η ημέρα της γυναίκας. Θέλω να είναι η μέρα μου κάθε μέρα, όπως είναι για εσένα.

…Και ως τότε, για όλα τα «θέλω μου», θα αγωνίζομαι.

 

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

.....